O JOE WALSH και το δώρο στον JIMMY PAGE

Από τα μέσα της δεκαετίας του 60, μέχρι και σήμερα ο Joe Walsh αποτελεί μιά σημαντική φιγούρα στα μουσικά πράγματα.
Σαν μέλος των JAMES GANG, σαν solo καλλιτέχνης και φυσικά σαν lead κιθαρίστας των θρυλικών EAGLES (μην ξεχνάμε το 2ο μισό, του σόλο στο Hotel California ή το εκπληκτικό intro riff στο Life in the fast lane) o Joe Walsh είναι από τους σημαντικότερους κιθαρίστες της ροκ.
Το 1970, είχε γνωριστεί με τον Jimmy Page, όταν οι James Gang ήταν support των LED ZEPPELIN σε μιά τουρνέ στην Αμερική. Λίγους μήνες μετά, ακούγοντας ότι ο Page έψαχνε μιά καλή Les Paul (μέχρι τότε έπαιζε κυρίως με Telecaster), διάλεξε την μία από τις 2 που είχε ο ίδιος, πέταξε με το αεροπλάνο στη Νέα Υόρκη και την πρόσφερε στον Page, ζητώντας του ουσιαστικά μόνο τα ναύλα του για την πτήση! Ο Page, ενθουσιάστηκε με την κιθάρα και ιδιαίτερα με το λεπτό της μπράτσο, το οποίο ο Walsh με την βοήθεια του περίφημου τεχνικού Virgil Lay από το Akron του Οχάιο (ο οποίος αργότερα θα έβγαζε και τις χορδές S.I.T.), είχε «ξυρίσει» από τις αρχικές διαστάσεις της Gibson! Η κιθάρα αυτή, ήταν μία LES PAUL STANDARD του 1959... η περίφημη Number 1 του Jimmy Page, που σύντομα θα γινόταν μιά μυθική ροκ εικόνα...

O JOE WALSH και το δώρο στον PETE TOWNSHEND

O Joe Walsh, ήταν «υπεύθυνος» και για την δημιουργική αλλαγή στον ήχο και μιάς άλλης μυθικής φιγούρας του ροκ. Του Pete Townshend!
Οι JAMES GANG (πάλι) ήταν support των WHO, στην πρώτη τους τουρνέ για το ΤΟΜΜΥ στην Αγγλία, το 1970. Όταν ο Townshend είπε στον Walsh, ότι ένοιωθε κάπως περιορισμένος με την χρήση της Gibson SG και των ενισχυτών HiWatt (που χρησιμοποιούσε κυρίως τότε) και έψαχνε κάτι διαφορετικό να τον εμπνεύσει καθώς άρχιζε τις ηχογραφήσεις για το επόμενο άλμπουμ των WHO, ο Joe Walsh χάρισε στον ’γγλο μουσικό μιά GRETSCH 6120 “Chet Atkins” του 1959 και έναν ενισχυτή Fender Bandmaster με 3 10ιντσα μεγάφωνα –κι αυτός του 1959- λέγοντάς του να δοκιμάσει αυτόν τον συνδυασμό και να μην δώσει σημασία που η κιθάρα ήταν σκάφος. Ο Townshend ενθουσιάστηκε κυριολεκτικά και η κιθάρα αυτή με τον ενισχυτή «έπαιξαν» σε ολόκληρο το WHO’S NEXT (1971), ένα από τα καλύτερα άλμπουμς των WHO!
Η κιθάρα –δώρο- του Walsh, χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα και τα επόμενα χρόνια για studio δουλειές, αλλά ελάχιστα στη σκηνή καθώς όπως έλεγε ο Townshend “δεν μπορούσε να μείνει κουρδισμένη για περισσότερο από 1 τραγούδι»...

NIKKI SIXX – ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Δύο μέρες πριν από τα Χριστούγεννα του 1987, ο Nikki Sixx μπασίστας των MOTLEY CRUE, βρισκόταν μαζί με τον SLASH στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, «διασκεδάζοντας»...
Η δόση της ηρωίνης που χτυπάει είναι υπερβολική και ο Sixx πέφτει σε κώμα. Στο ασθενοφόρο που φτάνει σχεδόν αμέσως, ο νοσηλευτής της βάρδιας τυχαίνει να είναι μεγάλος φαν των Motley Crue. Σύμφωνα με την αναφορά της αστυνομίας, ο νοσηλευτής φέρεται να είπε «κανένας δεν θα πεθάνει απόψε στο ασθενοφόρο μου», πριν καρφώσει 2 ενέσεις αδρεναλίνης στην καρδιά του (ουσιαστικά νεκρού για 2 λεπτά) Nikki Sixx, σώζοντάς του τη ζωή!!! Υπάρχει όμως και συνέχεια...
Με το που φτάνει το ασθενοφόρο στο νοσοκομείο, μόλις τον βάζουν στο κρεββάτι ο Sixx συνέρχεται! Βγάζει τα σωληνάκια και τα υπόλοιπα καλώδια και το σκάει φορώντας μόνο το δερμάτινο παντελόνι του! Δύο κοπέλλες με αυτοκίνητο που περνάνε, τον πάνε στο σπίτι του, όπου ελάχιστες ώρες μετά, ξαναχτυπάει ηρωίνη στο μπάνιο του και ξαναπέφτει σε κώμα!
Ξυπνάει μόνος του το ερχόμενο πρωί, βλέποντας την βελόνα καρφωμένη ακόμα στο μπράτσο του...
Δύο χρόνια μετά στο «Dr.Feelgood”, το πιο πετυχημένο άλμπουμ των Motley Crue (έμεινε 114 βδομάδες στα charts), το τραγούδι Kickstart my Heart, αναφέρεται σε αυτά ακριβώς τα γεγονότα!

SMOKE ON THE WATER – η αληθινή ιστορία!

Πόσοι γνωρίζουν, ότι ένα από τα διασημότερα τραγούδια του Rock, είναι εμπνευσμένο από πραγματικό περιστατικό?
Τον Δεκέμβριο του 1971, οι Deep Purple βρίσκονταν στο Μοντρέ
της Ελβετίας, για να ηχογραφήσουν ένα album, χρησιμοποιώντας την κινητή μονάδα studio των Rolling Stones. Την νύχτα της 4ης Δεκεμβρίου, στο συγκρότημα του καζίνο όπου γινόταν και το ομώνυμο φεστιβάλ και ενώ στη σκηνή βρισκόταν ο Frank Zappa με τους Mothers of Invention, ξέσπασε φωτιά όταν κάποιος πέταξε φωτοβολίδα πάνω στη σκηνή! Η φωτιά κατέστρεψε όλον τον εξοπλισμό του Zappa, αλλά και ολόκληρο το καζίνο!
Από την απέναντι όχθη της λίμνης της Γενεύης, βρισκόταν το ξενοδοχείο όπου έμεναν οι Deep Purple οι οποίοι κοιτούσαν εμβρόντητοι τους καπνούς από την φωτιά να έχουν απλωθεί σε όλη την επιφάνεια της λίμνης! Πολύ σύντομα, ο Ian Gillan ξεκίνησε να γράφει τους πρώτους στίχους...
Για την ιστορία, το album το οποίο λίγες μέρες μετά ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις του, ήταν το MACHINE HEAD, που έμελλε να είναι και το πιο εμπορικό τους…

EDDIE COCHRAN – MARC BOLAN. Μιά ανατριχιαστική σύμπτωση.

ΤΗΕ MILLION DOLLAR QUARTET – 1956

Ήταν Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου του 1956 και στο studio του Sam Phillips στο Μέμφις του Τενεσή, είχε κλείσει ώρα για ηχογράφηση ο CARL PERKINS για να ηχογραφήσει με την μπάντα του το “Matchbox”.
O Phillips  είχε φέρει για να παίξει πιάνο στο τραγούδι, τον JERRY LEE LEWIS (που ακόμα δεν είχε γίνει γνωστός έξω από τα όρια του Μέμφις) και προς το μεσημέρι πέρασε ο ELVIS PRESLEY να χαιρετήσει τον Phillips ( o Presley ήταν στην RCA τότε) και λίγο αργότερα εμφανίστηκε ο JOHNNY CASH. Πολύ σύντομα βρέθηκαν όλοι μαζί να τζαμάρουν παλιές country επιτυχίες και gospel τραγούδια! Ο Bob Johnson, δημοσιογράφος μιάς τοπικής εφημερίδας του Μέμφις δημοσίευσε την επόμενη μέρα άρθρο για το συμβάν, με τίτλο “Α million dollar quartet”. Καταγράφηκαν στις ταινίες, 46 τραγούδια τα οποία δυστυχώς δεν κυκλοφόρησαν παρά το 1981 (ένα μέρος) και ολοκληρωμένα πια το 1987.
Πολύ αργότερα, παρουσιάστηκε στο Broadway και μιούζικαλ με τον ίδιο τίτλο.

ΟΤΑΝ ΒΡΕΘΗΚΕ Η ΚΛΕΜΜΕΝΗ SG ΤΟΥ JOHNNY MARR

Όταν ξύπνησε το πρωί της 23ης Φεβρουαρίου του 2010, ο κιθαρίστας των SMITHS, δεν ήξερε ότι η μέρα αυτή θα ήταν από τις πιο ευτυχισμένες της ζωής του. Η αγαπημένη του cherry red SG του 1964 (υπολογιζόμενης αξίας 30.000 λιρών!), είχε κλαπεί όταν το 2000, οι Smiths έκαναν μια συναυλία στο King’s Cross. Ο Στήβεν Γουάϊτ που όπως δήλωσε αργότερα την πήρε από τα παρασκήνια όταν την βρήκε αφύλακτη (και μόνη), έκανε το λάθος να την πάει -10 χρόνια μετά- για επισκευή στην Denmark Street, όταν κατά λάθος πάτησε το headstock. H αστυνομία, ειδοποιήθηκε αμέσως, καθώς το σήμα για την κλοπή της δεν είχε ανακληθεί παρ’όλα τα χρόνια που πέρασαν και συνέλαβε τον Γουάϊτ. Καθώς ο Johnnh Marr, δεν θέλησε να κάνει μηνύσεις, το δικαστήριο τιμώρησε αυτεπάγγελτα τον δράστη με 200 ώρες κοινωνικής εργασίας!

1958 – ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΚΙΘΑΡΑ

Το 1958, ήταν μιά σημαντική χρονιά για την «αγορά» της ηλεκτρικής κιθάρας στην Αμερική και κατ’επέκταση σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι σημαντικότερες εταιρείες του χώρου, κυκλοφόρησαν όργανα που άλλα θα γίνονταν ιστορικά, άλλα θα επιβίωναν λίγο, αλλά όλα θα έβαζαν την μικρή ή μεγάλη σφραγίδα τους στην μουσική!
Η FENDER, 4 χρόνια μετά το λανσάρισμα της Stratocaster θέλοντας να χτυπήσει και τον χώρο που νέμονταν τα μεγάλα σκάφη της Gibson & Epiphone, βγάζει στην αγορά την JAZZMASTER. Ένα μοντέλο που ελάχιστα βέβαια επηρρέασε την Jazz σκηνή, αλλά χρησιμοποιήθηκε με επιτυχία στο Surf και αργότερα στην έκρηξη του New Wave.
H GIBSON, έβγαλε στο προσκήνιο 2 εξωφρενικά για την εποχή τους όργανα, αφήνοντας με ανοιχτό στόμα τους ανταγωνιστές της. Την EXPLORER και την FLYING V.   Και τα 2 μοντέλα όμως, ελάχιστη απήχηση είχαν από τους μουσικούς της εποχής. Την ίδια χρονιά η Gibson, παρουσιάζει την LES PAUL JUNIOR και την 335.
Δύο όργανα που εδραίωσαν την φήμη της και υπάρχουν στη γραμμή παραγωγής ακόμη και σήμερα!
Η EPIPHONE  ( που μία χρονιά νωρίτερα είχε αγοραστεί από την Gibson ), προσπαθώντας να χτυπήσει την αγορά της solid κιθάρας, κυκλοφορεί τις  CORONET & CRESTWOOD με ελάχιστη όμως εμπορική επιτυχία.
Τέλος, η άλλη μεγάλη εταιρεία της Καλιφόρνια, η RICKENBACKER κυκλοφορεί το 1958, την σχεδιασμένη από τον Roger Rossmeisl σειρά CAPRI και τα εξαιρετικά επιτυχημένα στα επόμενα χρόνια μοντέλα 325, 330 & 360.

TERRY KATH - Κατά λάθος αυτόχειρας!

Ένας από τους καλύτερους rock κιθαρίστες που δυστυχώς έμεινε στην ιστορία για τον τρόπο θανάτου του και όχι για το πολύ σημαντικό μουσικό του έργο.

Ο Terry Kath έπαιζε μπάντζο, ακορντεόν, τύμπανα και κιθάρα. Το 1969, μαζί με φίλους του ξεκίνησε το γκρουπ CHICAGO και σύντομα από τον πρώτο τους κιόλας δίσκο, φάνηκε η ιδιαίτερη αξία του Kath, στην κιθάρα, στην φωνή αλλά και στη σύνθεση. Στις 23 Ιανουαρίου 1978, ο Kath βρισκόταν στο πάρτυ ενός φίλου στο Λος ’ντζελες. Καθώς ήταν φανατικός με τα όπλα, πήρε ένα 38άρι περίστροφο και το έστρεψε στο κεφάλι του τραβώντας την σκανδάλη αρκετές φορές χαμογελώντας. Αμέσως μετά, πήρε στα χέρια του ένα 9άρι πιστόλι, λέγοντας στον φίλο του: " Μην ανησυχείς, δεν είναι γεμάτο"...Σκοτώθηκε ακαριαία, λίγες μέρες πριν μπει στα 32 του χρόνια!

Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Kath είναι ο εμπνευστής και ο ιδρυτής της εταιρείας PIGNOSE!

Ξεκίνησε την εταιρεία μαζί με άλλα μέλη των Chicago το 1972 ψάχνοντας έναν μικρό ενισχυτή που θα μπορούσε να τον έχει μαζί του στα ξενοδοχεία και στα καμαρίνια. Ο κλασσικός 7-100 Pignose (με πατέντα των W.Kimball & R.Erlund), παρουσιάστηκε για 1η φορά στην NAMM το 1973 και γνώρισε αμέσως μεγάλη επιτυχία. Το 1974, ο Kath πούλησε την εταιρεία στον λογιστή των Chicago.

THE BYRDS, Mr. Tambourine Man

Στις 20 Ιανουαρίου του 1965, οι BYRDS, μπαίνουν στα studios της Columbia, για να ηχογραφήσουν το τραγούδι του Dylan.

Ο παραγωγός Terry Melcher, όπως συνήθιζαν τότε, προσλαμβάνει ένα τρίο session μουσικών (Hal Blaine, Larry Knechtel & Leon Russell) για να "γράψει" το κομμάτι. Ο Roger McGuinn πρόσθεσε την πρώτη φωνή και τη χαρακτηριστική 12-χορδη Rickenbacker, την οποία ο Melcher πέρασε από έναν λαμπάτο κομπρέσορα Fairchild. Ο David Crosby και ο Gene Clark έκαναν τα backing vocals.

Μέχρι τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς που συνεχίστηκαν οι ηχογραφήσεις οι Byrds είχαν διαμορφώσει το τελικό στυλ τους και έπαιξαν στα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου, προς μεγάλη ικανοποίηση του Melcher. Το Album κυκλοφόρησε τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς, έφτασε μέχρι το Νο 6 του Billboard TOP 100 και έμεινε εκεί για 38 βδομάδες.

Η γέννηση του FOLK ROCK ήταν γεγονός!

Lady BO, η κιθαρίστρια του BO DIDDLEY

Η περίφημη Lady Bo, κατά κόσμον Peggy Jones, γεννημένη και μεγαλωμένη στο Manhattan, ήταν η πρώτη γυναίκα μουσικός που προσελήφθη από μεγάλο όνομα της εποχής!

Γνώρισε τον Bo Diddley το 1957 και μέχρι το 1961 έμεινε μαζί του συμμετέχοντας σε όλες τις ηχογραφήσεις και τις εμφανίσεις του, παίζοντας κιθάρα και βοηθώντας στα φωνητικά.

Εκτός από το ιδιαίτερο στυλ του Diddley στην κιθάρα που της το δίδαξε ο ίδιος, η Lady Bo είχε και εξαιρετικές φωνητικές ικανότητες (η φωνή της είχε έκταση 4 οκτάβων) καθώς έκανε φωνητική από τα 9 της χρόνια!

Η Lady Bo, θεωρείται πρωτοπόρος καλλιτεχνών όπως η Bonnie Rait, Melissa Etheridge, Joni Mitchell, Linda Ronstadt και πολλών άλλων.

BATH FESTIVAL, Ιούνιος 1970

Έναν χρόνο μετά από την πολύ επιτυχημένη πρώτη διοργάνωση, οι promoters Freddy & Wendy Bannister, θέλοντας να κάνουν το 2ο Φεστιβάλ ακόμα πιο επιτυχημένο, πουλάνε το σπίτι τους και τα περισσότερα υπάρχοντά τους για να μπορέσουν να πληρώσουν προκαταβολικά τα συγκροτήματα που θα έρχονταν!

Ένα από τα μεγάλα ονόματα, οι LED ZEPPELIN, ανέβασαν την αμοιβή τους από 500 λίρες, σε 20.000 μέσα σε ένα χρόνο (λόγω των επιτυχημένων εμφανίσεών τους στην Αμερική) και ο μάνατζερ τους επέμεινε να μπει το όνομά τους στο διπλάσιο μέγεθος από κάθε άλλο στο poster του Φεστιβάλ!

Όπως είχε πει και η εκ των διοργανωτών Wendy Bannister "...με 20.000 λίρες, αγόραζες σπίτι στο Knightsbridge τότε!" (αριστοκρατικό προάστιο του Λονδίνου). Η διοργάνωση αυτή, σχεδόν κατέστρεψε οικονομικά τους Bannister και έκαναν 6 ολόκληρα χρόνια να οργανώσουν εκ νέου κάποιο άλλο Φεστιβάλ.

The famous WRECKING CREW. Η αφρόκρεμα!

Έτσι ονομάστηκε η ομάδα των session μουσικών του Λος ’ντζελες, που κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '60, συμμετείχε στις ηχογραφήσεις σχεδόν ΟΛΩΝ των καλλιτεχνών ή συγκροτημάτων, σε μουσική για τον κινηματογράφο, διαφημιστικά Jingles κλπ. Η ομάδα αποτελούνταν από εξαιρετικούς μουσικούς - με υπόβαθρο jazz ή και κλασσικής μουσικής - που ήταν πάντα πρώτοι σ' οποιαδήποτε ζήτηση! Μέλη του Wrecking Crew χρησιμοποιήθηκαν σε ηχογραφήσεις των Elvis, Monkees, Frank Sinatra, Bing Crosby, Beach Boys, ενώ στάθηκαν οι στυλοβάτες του Wall of Sound του Phil Spector.

Ιδιαίτερα γνωστά μέλη ήταν οι: GLEN CAMPBELL, TOMMY TEDESCO, CAROL KAYE και BARNEY KESSEL στην κιθάρα, LEON RUSSELL και MAX REBENACK (DR. JOHN) στα πλήκτρα, HAL BLAINE στα τύμπανα και JACK NIETZSCHE στις ενορχηστρώσεις. Οι μουσικοί αυτοί δούλευαν σχεδόν σε 15ωρη βάση κάθε μέρα και φυσικά κέρδιζαν πολλά χρήματα.

Είναι χαρακτηριστική η δήλωση της CAROL KAYE (από τις ελάχιστες γυναίκες επαγγελματίες της μουσικής βιομηχανίας) που αναφέρει ότι την εποχή εκείνη, έβγαζε τη χρονιά περισσότερα από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ! Πολλά από τα μέλη του Wrecking Crew έκαναν και αξιοσημείωτη solo καριέρα στα επόμενα χρόνια.

DECCA - Οι χαμένες ευκαιρίες!

Μία από τις μεγαλύτερες και παλαιότερες δισκογραφικές εταιρίες στον κόσμο (με έτος ίδρυσης το 1929 στην Αγγλία), η Decca, είναι γνωστή για τις επιτυχίες της, αλλά και κάποιες ιδιαίτερες αποτυχίες. Το 1960, αρνήθηκαν να κυκλοφορήσουν το single "Tell Laura I love her" του Ray Peterson και μάλιστα κατέστρεψαν χιλιάδες κόπιες που ήταν έτοιμες να βγουν στην αγορά. Το τραγούδι, σε διασκευή από τον Ricky Valance κυκλοφόρησε από την EMI και πήγε No 1 στην Αγγλία για 3 βδομάδες!

Το 1962, ο Dick Rowe - υπεύθυνος του pop τμήματος της εταιρείας - αρνήθηκε μετά από ακρόαση ηχογραφημένου υλικού να υπογράψει στους BEATLES λέγοντας: "Δεν μας αρέσει ο ήχος τους. Η μουσική με κιθάρες, είναι στα τελειώματά της"! Αυτό όπως όλοι ξέρουμε, αποδείχτηκε ιστορικό λάθος και μάλιστα πολύ σύντομα! Έτσι ο Rowe, αργότερα υπέγραψε με τους ROLLING STONES, αμέσως μετά την πρώτη ακρόαση, μάλιστα με υπόδειξη του George Harrison των BEATLES, όταν έτυχε να είναι και οι δύο μέλη της κριτικής επιτροπής σ' ένα διαγωνισμό ταλέντων! ’λλες αρνήσεις της Decca την ίδια εποχή, αφορούσαν τους YARDBIRDS και τους MANFRED MANN...